Mijn hijab, mijn werkpak

Auteur: Mariaminislam 

 “Het dragen van de Hijab
moet je verdienen!”

 

De persoon die me dat zei, had het over iemand die pas Hijab was gaan dragen en het in de ogen van die persoon “niet waard” was de Islamitische hoofddooek te dragen. Die vrouw had blijkbaar teveel gebreken in haar karakter, gedrag,…

 

Ik heb daar veel over nagedacht, aangezien die persoon ook suggereerde dat ik  mijn Hijab wèl verdiend had – wat ik, mezelf kennende, héél sterk betwijfel – en omdat een àndere collega net iets had gesuggereerd in de zin van “onder die hoofddoek zit een andere Mariam, daar zit vuur onder”…

Alles in ons leven is een geschenk van Allah. Het goede zowel als het kwade komt van Hem, en heeft tot doel ons de kans te geven te bewijzen wie we zijn en duidelijk te maken of we voor Hem kiezen of voor onszelf, ons gemak en ons plezier. Dat is echter even goed waar voor het goede in ons leven. Hebben we de Sabr (geduld, volharding) om lijden te dragen, maar ook om vreugde en welvaart dankbaar als een geschenk van Hem te zien en niet iets wat we zelf hebben gedaan, verworven, verdiend…? Elke dag dat we mogen leven, krijgen we van Hem een nieuwe kans om het beter te doen dan gisteren…

Dus, ik zeg JA – volmondig ja – iedereen die hoofddoek draagt moet hem verdienen, uit dankbaarheid voor het feit dat Allah haar èn tot de Islam heeft geleid èn tot het inzicht dat Hijab tot één van haar verplichtingen behoort. Maar het is niet zo dat je hem pas kan dragen als je hem verdiend hèbt!
Je zou nog weinig hoofddoeken zien!

De opdracht om Hijab te dragen kwam juist met de bedoeling Muslim vrouwen herkenbaar te maken, zodat ze door hun duidelijke identiteit zichzelf beschermen tegen kwaad, zonde, slechte invloeden, …  Zo werkt het dragen van de Hijab langs twee kanten:

* De Hijab zal anderen toch twee keer doen nadenken voor ze zich onbehoorlijk gedragen in het bijzijn van die vrouw.
* Omgekeerd beseft de vrouw dat ze, veel meer dan voorheen, de Ummah (gemeenschap van Muslims) vertegenwoordigt en nu mede verantwoordelijk is voor het beeld dat mensen ervan hebben.

Telkens ze haar Hijab omdoet, voor ze het huis verlaat, wordt de Muslima door deze daad van gehoorzaamheid eraan herinnerd dat haar hele leven er een is van onderwerping en gehoorzaamheid aan Allah, volmondig en oprecht, niet enkel in die zaken die ze wel leuk vindt en aankan maar op ZIJN voorwaarden, … naar hààr vermogen, met hààr beperkingen en voortdurend strevend (Jihad), met vallen en opstaan, om beter te doen!

Onder die hoofddoek blijf je dezelfde persoon: ernstig of net grappig, humeurig of olijk, slim of niet zo, mooi of gewoontjes… Niets verandert.

Maar met je aangeboren eigenschappen ga je ànders aan de slag wanneer je ze met een hoofddoek omhult. Ze krijgen een doel: je engageert je om al die eigenschappen in te zetten voor HEM – niet voor jezelf, jouw plezier of dat van je omgeving – en je gaat bewust de strijd aan met je kleine kantjes en probeert het mooie in je karakter te versterken.

Je kan het eigenlijk een beetje vergelijken met trouwen.
Op je trouwdag ga je een verbintenis aan voor je toekomst – het is geen afsluiten en belonen van een verleden. De ring toont aan de buitenwereld: die vrouw of man, daar blijf je af, die  heeft zich exlusief aan één partner verbonden. Maar TROUW-en is iets wat je elke dag opnieuw moet doen, VANAF de dag dat je mekaar die ring hebt gegeven. Elke dag kies je weer voor hem/haar en in elke nieuwe situatie moet je bewijzen dat je die ring met een reden draagt. Niet dat je hem verdiend hebt, maar dat je hem die dag waardig blijkt, en de dag daarna en daarna…

 

De hoofddoek van de Muslim vrouw

is haar werkkleding,

geen toga bij de diploma-uitreiking.

 

Insh’Allah wordt dié toga het prachtige gewaad dat we krijgen in Jennah,  wanneer we mogen verblijven voor het Aangezicht van Allah als beloning voor onze o zo minieme maar oprechte inspanningen tijdens dit leven…

 

Dit bericht werd geplaatst in je geloof, je omgeving en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.