Feminisme en Islam

Een prachtig antwoord op de vraag naar gender(on)gelijkheid. De vraag kwam van Sarah: “Op 18 maart 2005 ging Amina Wadud als eerste vrouw voor in het Jumu’ah-gebed. Die dag hebben de vrouwen een enorme stap naar meer gelijkheid met mannen gezet. Maar zijn we daardoor ook dichter bij het realiseren van onze door God gegeven bevrijding gekomen?”

Antwoord van Yasmin Mogahed (bovendien een heel goede Da’ee op youtube, ladies!)

Salaam Sarah,
Hartelijk dank voor je inspirerende vraag!
Wel, om je vraag te beantwoorden: ik denk het niet.

Wat we zo vaak vergeten, is dat God de vrouwen heeft geëerd door hen in verhouding tot God grote waarde toe te kennen – niet in verhouding tot de mannen. Maar omdat het westerse feminisme God uit het beeld heeft gewist, blijven enkel nog de mannen over als maatstaf. Het gevolg daarvan is dat de westerse feministe wordt gedwongen zich te vergelijken met een man. Door dat te doen, heeft ze een foute veronderstelling aanvaard: ze heeft de man als de norm aanvaard, waardoor een vrouw nooit ten volle mens kan zijn zolang ze niet wordt als een man – de maatstaf.

vrouw in mannenjob


Wanneer een man zijn haar kort knipte, wilde de vrouw haar haren ook kort. Wanneer een man bij het leger ging, wilde de vrouw dat ook. Enzovoort. Dit alles wilde ze enkel en alleen omdat de “maatstaf” het had.

Wat ze niet heeft erkend, was dat God zowel de mannen als de vrouwen eert, maar dan in hun verscheidenheid in plaats van hun gelijkheid. Op 18 maart hebben moslim-vrouwen precies diezelfde fout gemaakt. 

1400 jaar lang waren geleerden het erover eens dat het de mannen zijn die moeten voorgaan in het gebed. Wat maakt het uit voor een moslimvrouw?

Degene die voorgaat in het gebed
is geenszins spiritueel beter.
Iets is niet ineens beter
omdat een man het doet.

En het gebed leiden is niet beter
omdat het leiden is.

Als dit de taak van de vrouwen was, of meer goddelijk, waarom heeft de Profeet dan niet aan vrouwe Aicha, vrouwe Khadiedja of vrouwe Fatima – de meest fantastische vrouwen ooit – gevraagd om voor te gaan? Er werd aan deze vrouwen beloofd dat ze naar de hemel gaan en toch hebben ze nooit het gebed geleid!
Maar nu, voor het eerst in 1400 jaar, zien we een man het gebed leiden en denken we: “Dat is niet eerlijk”. Dat denken we ondanks het feit dat God geen bijzonder privilege heeft verleend aan degene die voorgaat in het gebed. De imam is in de ogen van God niet beter dan de persoon die achter hem bidt.

moeder en kindAnderzijds kan alleen een vrouw moeder worden. En aan een moeder heeft de Schepper een bijzonder privilege toegekend. De Profeet (vrede en zegeningen over hem) heeft ons geleerd dat de hemel aan de voeten van de moeders ligt… Maar wat een man ook doet, hij kan nooit een moeder worden… Waarom vinden we dat niet oneerlijk? 

Toen hem werd gevraagd wie het meest een goede behandeling verdient, antwoordde de Profeetصلى الله عليه وسلم  drie keer “je moeder” voor hij één keer “je vader” zei. Is dat niet seksistisch? Wat een man ook doet, hij zal nooit het aanzien hebben dat een moeder heeft.

Terwijl God ons vereert met iets dat hij alleen aan vrouwen geeft, zijn wij druk begaan met onze eigenwaarde te zoeken door onszelf te vergelijken met de mannen. Daardoor zien we die gunst niet eens, laat staan dat we hem waarderen. Ook wij hebben de mannen aanvaard als de norm, en dus vinden we alles wat uniek voor vrouwen is per definitie “minderwaardig”. ‘Gevoelig zijn’ ervaren we als een belediging, ‘moeder worden’ is een stap terug. In de strijd tussen de onverstoorbare rationaliteit (wat mannelijk wordt genoemd) en onzelfzuchtig medeleven (wat als vrouwelijk wordt gezien), is het de rationaliteit die overheerst.

Zodra we aanvaarden
dat alles wat een man
heeft en doet beter is,
leidt dit enkel tot
een automatische reflex:
als mannen het hebben,
willen wij het ook.


Als mannen op de eerste rij bidden, dan gaan we ervan uit dat dit beter is en dus willen wij ook op die eerste rij bidden. Als mannen voorgaan in het gebed, gaan we ervan uit dat de imam dichter bij God staat en dus willen wij ook het gebed leiden. Ergens onderweg hebben we aanvaard dat een positie van werelds leiderschap een indicatie is voor iemands positie in de ogen van God. Een moslimvrouw hoeft zich niet op die manier te vernederen. Voor haar is God de norm. Het is God die haar haar waarde geeft. Daar heeft ze geen man voor nodig.

BloemenveldEigenlijk hebben wij als vrouwen, tijdens onze kruistocht om de mannen bij te benen, nooit stilgestaan bij de vraag of het niet mogelijk is dat wat wij hebben beter is voor ons.

In sommige gevallen hebben we zelfs zaken opgegeven die beter waren, gewoon maar om te zijn zoals de mannen. Vijftig jaar geleden zagen we de mannen het huis verlaten om in de fabriek te werken. paradijs moederWij waren moeders. Maar omdat we de mannen het zagen doen, wilden wij het ook. Op de een of andere manier beschouwden we het als een bevrijding van de vrouw dat we de opvoeding van een mens opgaven om aan een machine te gaan werken.
We hebben aanvaard dat werken in een fabriek meer waard is dan het opvoeden van de fundamenten van onze samenleving – enkel en alleen omdat de mannen het deden. 
Dan werden we na het werk geacht ook nog eens supermensen te zijn: de perfecte moeder, de perfecte echtgenote, de perfecte huisvrouw en dat allemaal met de perfecte carrière. En hoewel er per definitie helemaal niets mis is met het feit dat een vrouw een eigen carrière heeft, hebben we toch snel beseft wat we allemaal hadden opgegeven door zo blindelings de mannen na te apen. We zagen onze kinderen vreemden voor ons worden en erkenden weldra de privileges die we hadden opgegeven. 

Het is dan ook nu pas
dat vrouwen in het Westen
ervoor kiezen om thuis te blijven
voor de opvoeding van hun kinderen
wanneer ze er de kans toe krijgen.

Volgens het Departement Landbouw in de Verenigde Staten werkt slechts 31% van de moeders met baby’s en 18% van de moeders met twee of meer kinderen voltijds.
Van die werkende moeders zei, volgens een enquête door “Parenting Magazine” (Tijdschrift over Ouderschap) in 2000, 93% dat ze liever thuis zouden blijven bij de kinderen, maar dat ze vanwege “financiële verplichtingen” wel moesten gaan werken.

Deze “verplichtingen”
worden hen opgedrongen

door de gendergelijkheid
in het hedendaagse Westen,

en ze worden ervan verlost
door het genderonderscheid
in de Islam. 

Het heeft de vrouwen in het Westen bijna een eeuw van experimenteren gekost om de waarde te ontdekken van het privilege dat moslimvrouwen 1400 jaar geleden al kregen. Gezien mijn privileges als vrouw, degradeer ik mezelf door te proberen iets te zijn wat ik niet ben en wat ik eerlijk gezegd ook niet wil zijn: een man.

Als vrouwen zullen we pas echt bevrijd zijn wanneer we niet meer proberen te zijn zoals de mannen en wanneer we de schoonheid erkennen van de eigenheid die God ons heeft geschonken.

Als ik moet kiezen tussen
stoïcijnse rechtvaardigheid en medeleven,
dan kies ik voor medeleven.
En als ik moet kiezen tussen
werelds leiderschap en de hemel
aan mijn voeten, dan kies ik de hemel.

Ik hoop dat mijn woorden je vraag beantwoorden. Mocht je hierop commentaar willen geven of je wil meer weten over het onderwerp, aarzel dan niet om ons opnieuw te contacteren. (*)

 

(*) Dit slaat uiteraard op Ustadha (lerares)) Yasmin Mogahed.
Je kan haar contacteren via Facebook, maar dan wel in het Engels.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in je omgeving en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.